Park jest jednym z 23 parków krajobrazowych powołanych na terenie Polski, powstał w 1996 roku. Urzeka bogactwem dzikiej przyrody, wciąż jeszcze nie w pełni odkrytej przez turystów. Największe powierzchnie zajmują bory sosnowe, pomiędzy nimi podziwiać można skupiska cisów, malownicze doliny Brdy i Wdy, a także piękne jeziora. Występuje tu wiele reliktów roślinnych z okresu borealnego, jak np. brzoza niska czy zimoziół północny. Rosną niespotykane już nigdzie w Polsce krewniaczki jarzębiny. Rzadko występującym drzewem jest jawor. Często można spotkać sędziwe dęby, buki, graby, ale przeważają sosny. Przez lasy płynie przepiękna, dzika Brda uznawana za jeden z najwspanialszych szlaków kajakowych w Europie. W Borach Tucholskich znajdują się obszary torfowiskowe i jeziorka porośnięte skupiskami lilii wodnych. Znaleźć tam można tzw. suchary – jeziora zarastające kożuchem z torfowców i bagna zwyczajnego. Kożuchy tworzą pływające wyspy, a wiatr przegania je z jednego brzegu na drugi. Z rzadkich roślin występują tu: rosiczki, pływacze, bagnice i przygiełki. Ten malowniczy krajobraz leśny upodobały sobie sarny i jelenie, a nawet wilki. W wielu trudno dostępnych obniżeniach terenu zachowały się siedliska rzadkich ptaków: bociana czarnego, kormorana, głuszca i cietrzewia. Spotyka się tam też czaple siwe i łabędzie. Na niebie pojawiają się czasem sokoły wędrowne. Jednym z najbardziej urokliwych jezior w Borach Tucholskich jest jezioro Charzykowskie. Od kilku lat jego wschodni brzeg leży w granicach niewielkiego pod względem powierzchni parku narodowego. To raj dla żeglarzy, rybaków i innych miłośników wody. Właśnie na tym akwenie w 1920 r. pojawiły się pierwsze w Polsce żaglówki, a dwa lata później w pobliskich Chojnicach utworzono pierwszy w Polsce klub żeglarski.